Ev Aletleri ve Mutfak Aletleri İçin Özel Metal Damgalama Kalıpları

Uygun işleme payını belirlemek ve parça işlemede malzeme israfını önlemek için pratik çalışmaya odaklanmak ve payı boş özellikler ve işleme prosedürleriyle eşleştirmek gerekir. İşleme payı, boş imalat sapmalarını, yüzey kusurlarını, işleme konumlandırma hatalarını ve kesme deformasyonunu ortadan kaldırmak, son parçanın boyutsal doğruluğunu, geometrik toleranslarını ve yüzey kalitesini sağlamak için kullanılan, sonraki kesim için iş parçasında ayrılan fazla malzemedir. Aşırı ödenek kesme süresini artırır, takım aşınmasını hızlandırır, doğrudan malzeme israfına neden olur ve birim üretim maliyetini yükseltir; bu da maliyet azaltma ve verimlilik iyileştirme hedefleriyle tutarsızdır.

Makul işleme payının anahtarı, boş türlerin işleme gereksinimleriyle eşleştirilmesinde yatmaktadır. Farklı malzemelerden ve şekillendirme işlemlerinden oluşan boşluklar, izin verilen işleme toleransı aralığını belirleyen farklı başlangıç ​​boyut doğruluğuna ve yüzey koşullarına sahiptir. İşlenmemiş parçaların dökümü için, döküm sırasında eşit olmayan büzülme ve kum kalıp deformasyonu, büyük boyutlu dalgalanmalara ve yüksek yüzey pürüzlülüğüne neden olur ve parça boyutuna ve döküm hassasiyetine göre ayarlanan 3-8 mm'lik bir işleme payı gerektirir. Dövme boşlukları, dökümlere göre daha yoğun bir iç yapıya ve daha iyi boyutsal doğruluğa sahiptir, bu nedenle işleme payı 2-5 mm'ye düşürülebilir. Profillerden veya plakalardan kesilen boşlukların boyutsal doğruluğu daha yüksektir ve işleme payı 1-3 mm'ye kadar kontrol edilebilir. Payı ham parça özellikleriyle eşleştirmek temel olarak israfı önler.

İşleme sürecinin karmaşıklığı, optimum işleme payını doğrudan etkiler. Parça işleme genellikle kaba işleme, yarı-ince işleme ve ince talaş işlemeyi içerir ve her işlem için farklı tolerans gereksinimleri vardır. Kaba işleme, fazla malzemenin çoğunu hızlı bir şekilde gidermeyi amaçlar; sonraki işlemler için temel oluşturmak için yeterli pay gerektirir, ancak uzun işlem süresini, artan enerji tüketimini ve takım aşınmasını önlemek için fazlalıktan kaçınır. Yarı-ince işleme dengeleri, kaldırma ve doğruluk iyileştirmesine izin verir ve pay, son işlemde aşırı kesme olmadan son işlem konumlandırma gereksinimlerini karşılayacak şekilde ayarlanır. Sonlandırma, son boyut doğruluğunu sağlamak ve malzeme israfını en aza indirmek için genellikle 0,1-0,5 mm olmak üzere en katı toleransı gerektirir. Ödeneğin proses aşamalarına göre bilimsel olarak belirlenmesi, makul olmayan ödeneğin neden olduğu malzeme israfı sorununu etkili bir şekilde çözer.